قبل 24 عامًا، ذهبت إلى أول بروفة لي في مركز كراشيروفسكي الثقافي للنباتات الميكانيكية. سبب وجيه للحديث عن "نابوري".
توفيت والدتي (يمكن اعتبارها أيضًا رجلاً عجوزًا، متكيفًا مع العصر) في شهر مايو من هذا العام. في مارس/آذار، تم نقلها إلى عيادات الأورام، وكانت لا تزال قادرة على التحدث، وبعد إحدى هذه الجولات المسائية قالت لي:
كما تعلمون، لقد بنوا أشياء كثيرة في موسكو، إنها جميلة جدًا. لكنني أقود السيارة وأنظر من النافذة - ولا يوجد أحد! لمن بني كل هذا؟ أين الناس لماذا يجلس الجميع في المنزل؟
كان هذا هو انطباعها الأخير عن مسقط رأسها. بسرعة كبيرة توقفت عن اصطحابها إلى كل مكان.
לפני כשלוש שנים, בערב קיץ, טיילתי עם חבר ברחבי מוסקבה, הגענו לכיכר בולוטניה ושם קרה אותו דבר. אין אף אחד. זה היה מדהים. בולוטניה תמיד הייתה מקום למסיבה, שבו אנשים ביום ובלילה שכבו על הדשא, השתזפו, שתו בירה, גירכו על הספסלים, השתובבו ליד המזרקה, רקדו, שיחקו זיקוקים והתרועעו. המיקום נהדר. מרכז, אבל אין תנועה מטורפת. ספסלים, עצים, אנדרטה, מזרקה, יופי מסביב. ערב קיץ חם. שבת. איפה כולם?
في الصيف، بالطبع، هناك أشخاص في المركز. ولكن - حيث قامت الدولة، مكتب رئيس البلدية، سوبيانين شخصيًا، مهما كنت تسميها، ببناء شيء لهم. في بولوتانيا، قبل ثلاث سنوات، فتحوا بعض الأكشاك بالملابس والقمامة - خرج الناس.
أصبحت حركة كيتي جورود استثناءً سعيدًا لهذه القاعدة. ما هو التشويق؟ بدأ الناس يقضون الوقت في المكان الذي يشعرون فيه بالراحة، وليس في المكان الذي تم اختراع "مكان للترفيه" لهم وفقًا لخطة سكان المدن الصويا. بدأنا التعبئة وهذا كل شيء.
זה אפילו לא נראה כמו שנות ה-2000, אלא כמו שנות התשעים. באותה תקופה לא רק לא היה אינטרנט, אלא גם תקשורת סלולרית. אבל כל העיר הייתה מחולקת למקומות בילוי מקבילים. פאנקיסטים, סקינים, אליזומאנים, Whitesmokes, מטאליסטים, אופנוענים, ובהמשך עד נציגי מיעוטים מיניים. כולם ידעו לאן ללכת כדי לפגוש אנשים בעלי דעות דומות. Poklonka, מנז'קה, פלשקה, בולוטה - כיכרות העיר שימשו לייעודן.