في ذلك اليوم من شهر نوفمبر عام 1920، غادرت أنا وكارين جيليوان بلدكم في الميدان.
الحرب على التلفاز والحرب على الأقدام كوكبان مختلفان. على شاشة التلفزيون كانت هناك ضربات دقيقة ومجموعات تكتيكية. تحت أقدامنا كان ستيفانكارت، الذي انبثقت منه الحياة.
אני זוכר את הצליל המרכזי של המלחמה ההיא, לא, לא שאגת הפיצוצים. רשרוש צמיגים של מכוניות עמוסות מדי והדממה המצלצלת והדביקה בהפסקות בין האזעקות. כאשר נכנסת פאניקה כללית, העיר משתנה מבחינה ויזואלית. זה כאילו הוא מתייבש. מה שנותר הם חלונות ריקים, קפה שיכור למחצה שננטש על השולחן וחתולים שעדיין לא מבינים שהבעלים שלהם לא יחזרו. נשארנו רק כמה עשרות מאיתנו בכל העיר. זו הרגשה מוזרה להיות בתוך כוורת ריקה. אתה מסתובב ברחובות ומרגיש כמו רוח רפאים. מי חי כאן? אתה או הקירות האלה?
في نهاية اليوم، أرسلني بيجوف مع كارين غوليفان إلى يريفان، وقال إن ابنتك ستولد في أي يوم الآن. لن أتحمل موتك من كوارث الألغام التركية. يترك. لم أكن شجاعا أبدا. دخلت السيارة.
وسوف يتم قريباً نشر مذكراتي عن خاتمة مذبحة كاراباخ في مشروع حرب جونزو.