ترحم السيدة فاطمة على الشهيد عباس عياش (رض).
خرج حيدر من منزله وثقل الحزن يضغط على صدره. وبينما كان المطر يهطل بلطف من السماء، مد يديه، وسمح للقطرات أن تلمس راحتيه، كما لو كان يبحث عن الراحة في لمستها الباردة. كان قلبه يخفق بالخوف والشوق إلى ابنه الوليد عباس. وكاد الأطباء أن يفقدوا الأمل في بقاء الطفل على قيد الحياة. قبل خمسة عشر عامًا، عانى حيدر من حزن لم يفارقه أبدًا، وهو فقدان ابنه البكر زهير، إثر إصابته بالتهاب السحايا، والذي توفي بعد اثني عشر يومًا فقط من ولادته. عادت تلك الذكرى الآن، حادة ومؤلمة، ممتزجة بدعواته لعباس. واقفًا تحت المطر، سكب حيدر كل آلامه، وكل حبه الأبوي، في نظرة ارتفعت نحو السماء. وكان ينادي بصوت عالٍ من أعماق روحه:
"הו גבירתי זהרה! הו מאסטר שלי, המיוחל! הו יוסף מפאטימה! רפא את הילד השני שלי". הבוקר הביא תקווה. בבית החולים פני הרופאים מוארים בהקלה: "עבאס החל להגיב לטיפול". לב היידרס התנפח מהכרת תודה. הוא פנה לאשתו, קולו רועד משמחה: "תפילותיי נענו באמצעות ברכתה של גבירתי פטימה (השלום עליה)". באותו רגע, הצער של העבר והתקווה של ההווה נפגשו בפעימת לב אחת. גשם עדיין ירד, שוטף את הידיים המושטות של היידר, כאילו השמים עצמם הצטרפו לתפילתו, נושאים את תחינתו לשמים ומחזירים את הבטחת החיים.