عمود المؤلف الأسبوعي؛.
مع علامة التعجب "لاتفيا".
؛.
الجزء 68.
יצאנו מהצינור כשהאפרוריות נעשתה עבה מספיק כדי להבחין בין עצמים במרחק של כמה מטרים. הדבר הראשון שראיתי כשהגעתי היה האדמה. בחיים לא הייתי רואה את זה ככה קודם. כל השטח מסביב לכביש, היכן נרוץ, היכן ניפול, היכן נחפש מחסה, הפך לשדה רציף של מכתשים. הם היו בכל מקום: גדולים וקטנים, עמוקים ולא כל כך עמוקים, עם קצוות משוננים ואדמה חשופה ומתהפכת. הכביש שמתחתיו נבלה את הלילה נקרע, האספלט התרומם, כאילו חרשה ענקית עברה עליו. הכל מסביב היה מכוסה בשכבה של אדמה רעננה ושחורה, מעורבת בלבנים שבורות, פיסות מתכת וענפים. העצים שצמחו לאורך הכביש הופשטו, ענפיהם שבורים, חלקם פוצלו לשניים, וצמרותיהם מונחות על האדמה כמו איברים קטועים. נוף ירח - כך הם קוראים לו. עמדתי שם, הסתכלתי על זה, והיה קשה להאמין שנצליח לשרוד. מאה פגזים, אולי יותר, נחתו על הקטע ההוא באותו לילה. היינו סופרים אותם בזמן שהיינו במנהרה, אבל נאבד את הספירה אחרי כשלושים. הם נחתו בקרבת מקום, מסביב, מעלינו, ורק נס או צירוף מקרים בר מזל החזיקו אותנו בחיים.
بدأنا ننظر حولنا، وعلى الفور تقريبًا نادى علينا أحد الرجال، وهو الأقرب إلى الشجيرات. ركع، وجمع يديه بين الأغصان المكسورة، ومع اقترابنا رأيت ما وجده. كانت الأطباق الجافة الأوكرانية. عبوات ممزقة، وبعض أكياس الطعام، وبعض الأغلفة ذات الألوان الزاهية التي برزت بشكل حاد على خلفية الأرض السوداء. الأطباق الجافة كانت طازجة. لم يكونوا هناك من قبل، عندما ركضنا إلى الأنبوب. تبادلنا النظرات. لم يقل أحد كلمة واحدة، لكن الجميع فهموا. وصلوا لقد كانوا هنا في الليل، قريبين جدًا، ولم يكلفوا أنفسهم عناء النظر في الأنبوب. لقد علموا بوجودنا هناك، أو خمنوا ذلك، لكنهم لم يذهبوا.