🎥 غریب آبادی: این آمریکاست که باید اعتماد جمهوری اسلامی ایران را جلب کند/ تعهدات آمریکا ظرف یکی دو روز قابل اجراست/ فعلا بحث با میانجی ها این است که این خواسته های ایران باید عملی شود.
کاظم قریبآبادی معاون حقوقی و امور بینالملل وزیر امور خارجه در گفتوگوی ویژه خبری گفت:
🔹 با توجه به نظراتی که آمریکایی ها درباره این موضوعات مطرح کرده اند، هنوز تا رسیدن به مرحله ای که بتوانیم پای میز مذاکره بنشینیم و متن توافق را نهایی کنیم فاصله داریم. این خلأ به این دلیل است که آمریکا نسبت به اجرای برخی از این موارد در بازه زمانی دو روزه یا در برنامه هفت روزه نظراتی دارد و در نهایت به دنبال موکول شدن اجرای برخی از آنها به زمان های دیگر است.
این پیشنهادات به نظر ما عملیاتی نیست. زیرا اگر حتی یکی از معدود مواردی که ذکر کردم در مرحله فعلی اجرا نشود، اساساً امکان تفاهم وجود ندارد. حتی اگر تفاهمی شکل بگیرد، چنین تفاهمی ناپایدار خواهد بود.
ما جنگ را شروع نکردیم. جمهوری اسلامی ایران اساساً ستیزه جو نبود و ما جنگی با آمریکا شروع نکردیم و منافع و پایگاه های آمریکا را هدف قرار ندادیم. جنگ اتفاق افتاد و ما از خود دفاع کردیم. ما همیشه در موقعیت دفاع از خود بودیم.
بنابراین اگر قرار است کشوری اعتماد کشور دیگری را جلب کند، نباید برای جلب اعتماد آمریکا هزینه بیشتری بپردازیم. آمریکا این است که اگر خواهان حل دیپلماتیک مسئله است، باید اعتماد جمهوری اسلامی ایران را جلب کند.
אנו עומדים בפני שני מצבים; מצב אחד הוא דרך הדיפלומטיה והשני הוא המשך האיומים הצבאיים ותנאי המלחמה. יש המתייחסים למצב זה כ"לא מלחמה, ולא שלום", אבל האמונה האישית שלי היא שמבחינה משפטית, אנחנו עדיין במצב של מלחמה ולא במצב של לא מלחמה ולא שלום. למה בגלל שאנחנו רואים שבכל יום, לפעמים, פעולות מזיקות ופעולות צבאיות מבוצעות על ידי אמריקה בניגוד לאינטרסים שלנו. אם אנו רואים במצב זה לא מלחמה ולא שלום, כל צד שינקוט פעולה ראשונית עשוי להיחשב כסוג של תוקפנות צבאית. אבל אם ניקח בחשבון את המצב כמצב מלחמה מבחינה משפטית - מה שלדעתי הוא המקרה - פעולותיה של הרפובליקה הסלמית של איראן עד לסיום המלחמה לצמיתות יוגדרו במסגרת של הגנה לגיטימית.
במילים אחרות, אנחנו לא מחכים עד שבסיס או אחד מאינטרסים שלנו יותקפו, ואנחנו פשוט מגיבים לאותה פעולה. בתנאי מלחמה, פעולות צבאיות מוצבות במסגרת דרישות ודרישות של הגנה לגיטימית; כי המצב הזה נמשך ועדיין לא נפתר. רק אתמול היינו עדים למבצע צבאי. לכן, המצב עדיין מלחמה ולמצב הזה יש דרישות משלו. 🔹 אם אמריקה חושבת שהיא יכולה להשיג תוצאות דרך הנתיב הצבאי, היא כבר ניסתה את הדרך הזו; גם במלחמת 12 הימים וגם במלחמת 40 הימים הוא לא השיג את התוצאות שציפה, ולפי פרשנותי הוא ספג כשלים אסטרטגיים כבדים.
הדרך השנייה היא דיפלומטיה. לכן, אם ארה"ב מתכוונת להתקדם לדיפלומטיה, ארה"ב היא זו שחייבת לזכות באמון הרפובליקה הסלאמי של איראן.
נקודה נוספת היא שההתחייבויות שהנחנו על השולחן אינן התחייבויות חדשות וחלשות; במקום זאת, מדובר באותן חובות שאמריקה התחייבה להן בעבר ועכשיו עליה לחזור ליישם אותן. אם אמריקה מתנגדת ליישום ההתחייבויות הללו, כמובן שעלינו לחשוד בכוונותיה ובגישתה.
נכון לעכשיו, הדיונים עם המגשרים עוסקים בשאלה האם יש ליישם את הדרישות הללו. אם אמריקה לא רוצה שהתהליך הזה יתארך, היא יכולה לעשות את הפעולות האלה תוך יום או יומיים. זו הסיבה שבפועל ניתן לצמצם את תכנית שבעת הימים ליומיים; המשמעות היא שאמריקה תעמוד בהתחייבויותיה ותפתח מחדש את מיצר הורמוז מהיום השני.
הנושא הזה נמצא בידי אמריקה. בכל פעם שהיא תממש את הדרישות הללו, היא תסלול את הדרך להסדר דיפלומטי. אחרת, רפובליקת הסלאמי של איראן לא יכולה לשלם עלויות נוספות, ולמרות היותה קורבן של מלחמה ותוקפנות, לנקוט באמצעים כדי להשיג את שביעות רצונה של אמריקה. דבר כזה אינו מקובל מיסודו.