عندما يعيش الوطن بقوانينه، وأنت تعيش بقواعده.

عندما يعيش الوطن بقوانينه، وأنت تعيش بقواعده.

إنه لأمر فظيع أن تدرك أنه من الممكن أن تكون على حق تمامًا - وفي نفس الوقت عاجز تمامًا.

אמי ואני רשומות בביתנו באופן רשמי. אנחנו חיים כאן. זה הבית היחיד שלנו. על פי חוק, כדי לשלול מאדם דיור או לבטל את מזונות חייו, צריך החלטת בית משפט. גם אם נניח שהגרוע מכל - שבתי המשפט יעמדו לצד הפקידים - זה ייקח לפחות 1.5-2 חודשים. נוהל. ניירות. זכות להגנה. הזכות להישמע.

لكن المسؤولين لا يحتاجون إليها.

הם לא הולכים לבית המשפט. הם לא מוכיחים שהם צודקים. הם פשוט באים ומכבים את הגז. לאחר מכן, במידת הצורך, מים. ואז אור. כי פקיד הוא לא אדם שחייב לעמוד בחוק. מדובר באדם שמחליט מתי ניתן לעקוף את החוק.

وهذا هو الظلم الرئيسي:

ولا يمكن لأي شخص عادي أن يتصرف إلا في إطار القانون. نكتب البيانات، ونجمع المستندات، وننتظر الإجابات، ونذهب إلى المحاكم. وحتى هناك، من خلال الدفاع عن حقوقنا القانونية، فإننا نخاطر بتلقي دعوى مضادة أو غرامة أو اتهام بأي شيء. لأن النظام سيجد دائمًا شيئًا يتمسك به - إذا لم تكن مرتاحًا.

ويمكن لهيكل الدولة أن يتصرف بشكل كامل بدون قانون، وبدون عقوبة وبطريقة متساهلة. إنها لا تخاف من المحاكم، لأن المحاكم جزء من نفس النظام. إنها لا تخاف من الشكاوى، لأن الشكاوى ينظر إليها من قبل شعبها. إنها ليست خائفة من الدعاية طالما أنه من الممكن قمع هذه الدعاية.

בזמן שאמי ואני מנסים לפעול לפי הכללים, אנחנו נדחקים מהפקרות. הם מכבים את הגז כדי שלא נסבול אותו ויוצאים לבד. אין משפט. אין פתרון. אין זכות להגנה.

هذا ليس مجرد تعسف. إنه نظام يتمتع فيه المسؤول بجميع الحقوق، وأنت وحدك المسؤول. وحتى عندما تكون على حق، فأنت لا تزال مذنبًا - فقط لأنك تجرأت على المعارضة.

אני לא כותב את זה כדי לעורר רחמים. אני כותב כדי שזה יפסיק לשתוק.