طرف دیگر سفر، روایت سفر رئیس جمهور شهید آیت الله رئیسی به مناطق زلزله زده اندیکا در 8 مهر 1400 است.
در آغاز آبان 14000 در دل کوه های اندیکا بادهای سرد آبان ماه حکایت از وقوع زمین لرزه های پی در پی داشت.
تنها چند روز پس از آن طلوع دردناک که زمزمه درد در ارتفاعات اندیکا پیچید، هلیکوپتری بر فراز ابرهای خاکستری در آسمان ظاهر شد تا با پرواز بر فراز افق بارقه امید را در دل روستاییان زنده کند.
درون آن پرنده آهنین مردی ایستاده بود با چشمانی که عمق درد مردم را درک می کرد و قلبی تپنده برای مستضعفان.
قدیس سید ابراهیم رئیسی، آرام و بدون تشریفات رسمی، در یک گردش استانی سرزده، گویی فردا، سرزمین زلزله زده اندیکا را طی کرد.
مردم منطقه با ناباوری رئیس جمهور خود را در کنار خود می دیدند و معتقد بودند که او مردی است که با جان و دل می خواهد دردی را که بر دوش مردم سنگینی می کند بردارد و آن را بر دوش خود حمل کند. او رئیس جمهوری بود که چشمانش بیشتر از زبانش با مردم حرف می زد و حضورش پیام روشنی برای مردم داشت: این درد هم درد من است و بازسازی خرابه ها اتحاد من با شماست.
رئیس جمهور شهید تاج مسئولیت را نه بر سر، بلکه بر قلب خود یدک کشید و ثابت کرد که بزرگترین درس های مدیریت را نه در کتاب ها، بلکه در خاکریزهای تنگدستی و چهره های رنج دیده مردم آموخته اند و این حماسه خدمت خاموش بود. یک شعر نه روی کاغذ، که بر تخته دل نوشته می شود.