به فشار قدیم بلیط بنزین می دهیم، اما تراکتور میلیاردی کشاورز، بلیت بنزین ندارد!
عطاالله هاشمی، رئیس صندوق ملی گندم کاران ایران:
چرا به مدل 1357 که سال هاست گوشه حیاط یا قبرستان ماشین افتاده کارت سوخت می دهیم و هر ماه سهمیه اش را می گیریم در حالی که می دانیم فقط سوختش خرید و فروش می شود؟ اما آیا ما تمام فشارهای وارده به کشاورز را می شکنیم؟ خودروهای فرسوده و بلااستفاده تحت پوشش هستند اما تراکتورها و ماشین آلاتی که با قیمت یک و نیم تا چهار میلیارد تومان خریداری می شوند و عامل اصلی تولید هستند، حتی کارت سوخت هم ندارند.
کشاورز برای دریافت سهمیه 1200 لیتری گاهی مجبور است 50 کیلومتر تا مرکز شهر طی کند و منتظر باشد تا سهمیه جمع شود و با هزینه و زحمت سوخت را با بشکه به روستا بیاورد و در حیاط ذخیره کند. این چه سازوکاری است که برای خودروهای فرسوده شناسنامه و بنزین ارائه کرد اما ماشین آلات کشاورزی را بدون شناسه سوخت رها کرد؟ دولت باید پاسخ دهد که چرا کشاورز باید ماهانه چندین بار به مرکز شهر سفر کند تا سوخت مورد نیاز تولید را تامین کند.