چگونه پشیمانی از یک تجربه فردی به حالت هستی برای جامعه تبدیل شد.
سارا شهبازی - خبرنگار ایرنا در قزوین.
🔹 پشیمانی در بافت روانی و اجتماعی امروز ایران تنها یک انفعال زودگذر یا حسرت نوستالژیک نیست، بلکه به عنوان یک ساختار عاطفی پایدار و نیروی کنترل کننده در دنیای زیستی امروز عمل می کند. تجربه ای که با کمبود معیشت آغاز می شود و به بحران های وجودی در زندگی متصل می شود و جامعه شناسی معاصر را به بازگشت به عرصه زنده و مطالعه عواطف جمعی فرا می خواند.
ادامه این گزارش را در لینک زیر بخوانید: