تاختروفانجي: كان نيهارج هرازي يعتقد أن الذهاب إلى الحرب مع طالبان لم يكن في مصلحة البلاد. وكانت إحدى الاهتمامات الرئيسية لنيهارج هرازي هي نفس السياسة التي نشير إليها بسياسة الجوار اليوم.
🔹 قال "ماجد تخت روانجي" نائب وزير الخارجية في الجزء الثاني من الحلقة المتخصصة "دور شنهارك حرازي في بناء توافق السياسة الخارجية":
🔹 בתחילת המשרד נהרג ד"ר חרזי, ודיפלומטים איראנים נהרגו במזר-אי-שריף. אירוע זה יצר ויכוחים רחבים ברחבי הארץ, לא רק במשרד החוץ, אלא גם במישור המדיני. השאלה העיקרית הייתה מה צריך לעשות בנידון? האם עלינו לשתוק מולו? מטבע הדברים, לא יכולנו להיות אדישים לעדויות של עמיתינו, במיוחד הדיפלומטים של המדינה. מצד שני, ליציאה למלחמה עם הטליבאן עלולה להיות גם השלכות נרחבות על המדינה. 🔹 כפי שציינתי, בקיץ 1377 הועלו דיונים רציניים ונרחבים בנושא זה הן במשרד החוץ והן ברמת הארץ והמועצה העליונה לביטחון לאומי. להרוג לד"ר חרזי הייתה גם אחריות כבדה בתחום זה כשר החוץ; גם בגלל מעמדו המשפטי וגם בגלל האמון של מנהיג המהפכה שנהרג ושל הנשיא דאז. כמובן, אינני רוצה לומר שכל חוות דעת או הצעה שלו היו בהכרח בסיס ההחלטה הסופית, אבל דעותיו יכולות להיות משפיעות בקביעת דרך קבלת ההחלטות במדינה.
🔹مقتل الحرازي كان يعتقد أنه لا ينبغي لنا أن نخوض حربًا مع طالبان؛ لأن مثل هذه الحرب لم تكن في مصلحة البلاد. في ذلك الوقت، كانت القوات المسلحة المتشددة في البلاد أيضًا في حالة تأهب على الحدود، لكن في النهاية قرر النظام عدم الدخول في الحرب؛ حرب يمكن أن تكون لها عواقب وخيمة على البلاد.
وبطبيعة الحال، كانت الدبلوماسية الإيرانية نشطة للغاية في ذلك الوقت. وكان من بين هموم الحرازي الذي قُتل هو نفس السياسة التي نشير إليها اليوم بسياسة الجوار؛ وهذا يعني محاولة خلق أفضل العلاقات مع جميع الجيران، بغض النظر عن الدول المجاورة في جنوب إيران أو شرقها أو غربها أو شمالها.
🔹 كما اتبع هذا المنهج جدياً في ذلك الوقت. ولهذا السبب، وعلى الرغم من أهمية وحساسية قضية استشهاد الدبلوماسيين الإيرانيين في مزار الشريف، إلا أنهم حاولوا إدارة هذه القضية بطرق لا تؤثر سلباً على سياسة الجوار الإيرانية وعلاقات الدولة مع جيرانها.