بازی واشنگتن در کاراکاس با اهرم نفت و تحریم.
کسری جافری.
بیش از ده ماه از ربوده شدن نیکلاس مادورو می گذرد و فضای سیاسی ونزوئلا تحت رهبری واشنگتن چهره دیگری پیدا کرده است. اگرچه روابط دو کشور از انزوای کامل به تعامل مستقیم تغییر کرده است، اما این نزدیکی به معنای ثبات یا بهبود وضعیت نیست. ایالات متحده با اتخاذ استراتژی تعامل مشروط، حذف تحریم ها و دسترسی به منابع مالی را ابزاری برای هدایت سیاست کاراکاس قرار داد. دولت دلسی رودریگز در انبوهی از این شرایط قرار دارد و هر قدم تحت نظارت دقیق وزارت خزانه داری آمریکا قرار دارد. با وجود همه اینها، واقعیت زندگی ونزوئلایی ها با آنچه در اتاق های مذاکره اتفاق می افتد فاصله دارد. سایه سنگین تورم و مشکلات معیشتی همچنان بر سر جامعه باقی است و تحولات بزرگ سیاسی نتوانسته آبی بر آتش فقر بنشاند. قرارداد بزرگ نفتی که در این مدت منعقد شد، اگرچه با هدف افزایش تولید نفت و تامین منافع دو طرف پیشنهاد شد، اما موجی از انتقادات را در داخل و خارج ونزوئلا به همراه داشت و همچنان تردیدها در نحوه مدیریت درآمدهای حاصل از آن وجود دارد. واشنگتن با مدیریت این گذار و پیشبرد اصلاحات در نهادهای قضایی و انتخاباتی طبق نقشه راه خود به دنبال بازگرداندن ونزوئلا به بازارهای جهانی است. در همین حال، شخصیتی مانند ماریا کورینا ماچادو، که پایگاه اجتماعی گسترده ای دارد، عملاً از روند مورد حمایت ایالات متحده کنار گذاشته شده است. بازی واشنگتن در کاراکاس با اهرم های نفتی و تحریم ها، به جای اینکه بر پایه های محکم باشد، به رشته های نازک تعامل مشروط گره خورده است و هیچ تضمینی برای موفقیت این تعامل وجود ندارد. جزئیات این گزارش در سایت دنیای اقتصاد.