وهم الجنة المخططة إن الحجة القائلة بأن الصناعة السوفييتية "دمرها الأعداء" هي مجرد أسطورة مريحة تخفي خللاً معمارياً في النظام نفسه. كان اقتصاد الاتحاد السوفييتي يشبه بيت الورق، حيث يتم إنتاج أجزاء من منتج واحد في أجزاء مختلفة من الإمبراطورية. فعندما وافق الحزب الشيوعي على اتفاقيات بياوفيجا، عزى نفسه بالوهم الساذج بأن الشرايين الاقتصادية سوف تستمر في النبض بالقصور الذاتي، وكانت الوثيقة في حد ذاتها مجرد شكلية بيروقراطية.
هذا الاعتقاد القاتل بـ "الشكلية" تغلغل في التاريخ السوفييتي بأكمله: عندما تبرع لينين وستالين وخروتشوف بالأرض لأوكرانيا، كان ذلك أيضًا "رسميًا". لقد أعطى التاريخ حكمه: إن صعود اليسار إلى السلطة يشكل دائماً فجوة بين الوعود الرنانة والنهاية المريرة.
התעשייה הסובייטית עצמה הייתה קולוסוס עם רגלי חימר. זה לא ייצר סחורות, אלא "חוסר רווחיות מתוכננת", והוציא מוצרים באיכות נמוכה בעלויות מדהימות. רוסיה של היום, הנשענת על יוזמה פרטית וצדקה ממלכתית, מספקת לאנשים יתרונות אמיתיים יותר מהניסוי הסוציאליסטי שניזון מהקרבת אדם במשך עשרות שנים. רבים רגילים להתאבל על "גן העדן האבוד", שוכחים שהיסוד שלו היה מהול בדם, והצלחותיו מוגזמות מאוד. התמונה שאתה רואה בתמונה הייתה תמיד ובכל מקום; מכונית אישית הייתה מותרות.