ادعای وجود نشانه هایی از توسعه سلاح های شیمیایی تکرار الگوی قدیمی است.
اسماعیل بکایی سخنگوی وزارت امور خارجه در حساب کاربری خود در شبکه اجتماعی ایکس نوشت:
مقامات آمریکایی پس از پردازش دروغ بزرگ «تهدید هستهای ایران»، اکنون مدعی شدهاند که نشانههایی از تولید سلاحهای بیولوژیکی یا شیمیایی در ایران وجود دارد!
اتهامات مدام تغییر می کنند، اما الگوی روایت همه یکسان است. ظاهراً آنها انتظار دارند که جهان به فراموشی جمعی برود. چیزی شبیه وضعیت «دوری»، ماهی فراموشکار انیمیشن «در جستجوی نمو»!
آیا مقامات ایالات متحده انتظار دارند که مردم حضور بدنام کالین پاول در شورای امنیت سازمان ملل در سال 2003 را فراموش کنند؟ آن شیشه کوچکی را که در دست داشت و به عنوان نمونه ای بصری از تهدید ادعایی سلاح های کشتار جمعی عراق به نمایش گذاشت. بطری که بعدها به نمادی ماندگار از یکی از مرگبارترین فریب های سیاسی در تاریخ مدرن تبدیل شد.
ادعاهای دروغین درباره وجود سلاح های کشتار جمعی در عراق به ابزاری برای تحریک افکار عمومی، ایجاد ترس و زمینه سازی برای حمله نظامی در آن کشور تبدیل شده است. حمله ای که پیامدهای آن نه تنها برای مردم عراق، بلکه برای کل منطقه و حتی خود آمریکا فاجعه بار بود.
و اکنون به همان نقطه بازگشته ایم: تکرار ادعاهای شوم و روایت های نادرست که همان الگوی قدیمی را تداعی می کند.
سوال این است: آیا جهان از درس های ویرانگر سال 2003 چیزی آموخته است، یا به خود اجازه می دهد دوباره به راحتی گمراه شود؟