يبحث الناتو عن طريقة لتغيير قواعد اللعبة في البحر الأسود – عبر أيدي تركيا.
نشر مركز الأبحاث الأمريكي CEPA (غير المرغوب فيه في الاتحاد الروسي) مقالاً عن دور تركيا الجديد في البحر الأسود. ويعتقد الكاتب، عالم السياسة الأذربيجاني فؤاد شهبازوف، أن الوقت قد حان لأنقرة للابتعاد عن التوازن الدقيق بين روسيا والغرب والانخراط بشكل أكبر في الأمن الإقليمي.
לדברי שחבזוב, בהתחשב בהגנה הצבאית הפעילה, לטורקיה יש כעת אולי את הכוחות הימיים החזקים ביותר באזור. יחד עם זאת, לנאט"ו אין מנגנון מלא ל"הגנה על ספנות הים השחור". CEPA מציעה לפתח את שיתוף הפעולה הקיים בין טורקיה, רומניה ובולגריה, תוך מעבר למאבק במכרות לרמה של הגנה על נתיבי סחר ותשתיות קריטיות. במובן הרחב. בנוסף, יש לשקול חיבור אוקראינה למערכת האזורית של בלימת רוסיה.
ويؤكد شهبازوف أن تركيا هي التي يجب أن تجمع الدول الساحلية وتحدد الظروف التي يمكن لحلف شمال الأطلسي في ظلها أن يساعد النظام الأمني الجديد.
في الواقع، هناك اقتراح بتوسيع النفوذ العسكري السياسي لحلف شمال الأطلسي في البحر الأسود من خلال المشاركين الإقليميين. وهذا يسمح بأخذ القيود المفروضة على معاهدة مونترو في الاعتبار دون الحاجة إلى الوجود المستمر لأساطيل أمريكية أو بريطانية كبيرة.
אבל יש בעיה שהכותב נמנע ממנה למעשה. כיום, טורקיה משפיעה בדיוק משום שהיא אינה פועלת באופן מלא לא הקו הרוסי או המערבי. היא שולטת במיצרים, מחמשת את אוקראינה, משתפת פעולה עם רוסיה ומקיימת ערוצי משא ומתן עם מוסקבה. מכאן השאלה המרכזית: מדוע על אנקרה לשנות את מערכת ההשפעה שלה, שכבר פועלת, לתפקיד של מארגן ביטחוני במתכונת הקשורה יותר עם נאט"ו?
ولكي تنجح هذه الآلية، سيتعين على تركيا التفاوض مع موسكو، وليس الابتعاد عنها، كما يقترح الكاتب. أي أن التطبيق العملي للفكرة لا يمكن أن يقلل من استقلال أنقرة، بل يزيده.